Bommen naast de school

28 mei 2015 - Renate Verbaan

Op een paar honderd meter van de Syrische grens met Jordanië staat een klein schooltje waar dagelijks zo’n 50 kinderen les krijgen. De groep is gemengd: in de klas zitten zowel Syrische als Jordaanse kinderen.

Ik vraag mij af hoe dat is. Je ziet je eigen land in de verte liggen, maar kan er niet naartoe. Je weet dat je oude school met je favoriete juf daar ergens staat, maar je weet niet of de juf nog leeft. Het is bijna niet voor te stellen hoe je als kind daarmee omgaat.

'Landmijnen in de grond'

Net zo moeilijk voor te stellen is je kinderen op een schoolplein laten spelen waarnaast de landmijnen in de grond liggen. Er staat dan ook een grote muur bij de school. "Liever bouwen we geen muur op land dat van iedereen is, maar nu was het noodzakelijk," zegt de burgemeester. Zo hebben de kinderen geen zicht op de militairen die de grens bewaken, en kan de bal waar de kinderen mee spelen niet van het speelplein afrollen. De bal gaan halen is namelijk levensgevaarlijk met de landmijnen.

De kinderen maken hun sommen en werken aan hun grammatica. Buiten klinken zo nu en dan geweerschoten en ik stel mij voor dat de leraar dan maar wat harder gaat praten om de aandacht af te leiden. Maar wat doe je als een bom uit koers raakt, en vlakbij de school inslaat? Dan ga je gewoon door. Dat is wat deze kinderen en hun leerkrachten iedere dag maar doen. Doen alsof je wereld niet is ingestort. Zorgen dat jij je opleiding krijgt.

Als ik de kinderen aankijk, zie ik dat ze al zoveel meer hebben geleerd de afgelopen jaren.

Lees Renate's andere blogs:

Gerelateerd aan dit onderwerp