Gezichten van UNICEF: Marije Broekhuijsen

12 juli 2016

Marije Broekhuijsen studeerde ontwikkelingsstudies en werkt nu - na posten in Ethiopië en Zuid-Soedan - in Jemen. De oorlog in dit land berooft de bevolking van basale voorzieningen als schoon water. Marije en haar collega's helpen hen met slimme oplossingen.

Wat doe je in Jemen?

Samen met mijn collega's en met Jemenitische organisaties zorg ik voor water, toiletten en zeep. Zonder deze hulp is het voor de bevolking moeilijk om te overleven; zeker kinderen zijn kwetsbaar. Ze worden ziek of gaan zelfs dood, als het water vervuild is en ze in onhygiënische omstandigheden moeten leven.

Makkelijker gezegd dan gedaan.

Ja, ik kan niet zomaar ergens naartoe reizen. In Jemen zijn meerdere machthebbers die bepalen of je in hun territorium mag komen. Het papierwerk dat daarbij komt kijken kan een paar weken in beslag nemen, maar dat belet me niet mijn werk te doen. Vanuit het UNICEF-kantoor in de hoofdstad Sanaa heb ik intensief contact met de medewerkers van onze vijf veldkantoren. Die weten precies waar hulp nodig is. Ook lokale organisaties geven ons daarover belangrijke informatie; hun medewerkers mogen vaak op plekken komen waar wij geen toegang toe hebben.

En als blijkt dat een dorp zonder water zit, gaan jullie dat brengen.

Met vrachtwagens met daarop enorme watertanks. Maar dat kunnen we niet tot in lengte van dagen blijven doen, want deze vorm van noodhulp is kostbaar en niemand weet hoelang de oorlog zal duren. Daarom zorgen we ook voor slimme en duurzame oplossingen. We repareren waterleidingen of verlengen die, zodat ook dorpen zonder watervoorzieningen daar gebruik van kunnen maken. Nog een voorbeeld: in de belegerde stad Ta'izz brengen we niet alleen water met vrachtwagens, maar installeren we ook generatoren bij waterputten die door het ontbreken van elektriciteit niet meer in gebruik zijn. De diesel die nodig is om de generatoren aan de gang te houden, leveren we ook. Op deze manier hoeven we straks geen watertanks meer naar Ta'izz te sturen.

Je werkt in een gevaarlijk land. Voel je je onveilig?

Sinds april is in een groot deel van Jemen een staakt-het-vuren. Ik voel me meer ontspannen dan pakweg een halfjaar geleden, maar dat realiseer ik me nu pas, nu ik 's nachts niet meer wakker word van de bommen.

En hoe gaat het met je Jemenitische collega's?

Ik bewonder hen. Zij zijn degenen die direct worden geraakt door de oorlog. Het gaat om hén, om hun families en hun kinderen. Hoewel de wanhoop soms toeslaat, blijven ze vol passie hun werk doen.

Waar zul je later aan terugdenken?

Aan die ene collega in Aden, een stad waar hevig wordt gevochten. Toen we elkaar via de telefoon spraken, vertelde ze me - terwijl ik op de achtergrond een bom hoorde afgaan - dat ze de dag ervoor een sluipschutter op haar dak had gehad. Ze besefte dat zijn aanwezigheid haar tot een doelwit maakte, maar ze kon niet vluchten omdat haar zieke vader bij haar woont. De man ging weg nadat ze hem een bord eten had gegeven en hem had gesmeekt een ander dak op te zoeken. En zij is niet de enige met zo'n verhaal; al mijn collega's hebben wel iets ingrijpends meegemaakt.

Wat doe je als je niet werkt?

Het is in Jemen te gevaarlijk om uit te gaan. Ik kijk daarom series, lees en doe aan yoga. En elke vier weken pak ik mijn koffer. Ik woon in een eenvoudig hotel en aan het eind van iedere maand check ik uit, zodat ik een week buiten Jemen kan bijkomen. Dan zoek ik familie en vrienden op. Of ik ga naar de tandarts en de kapper, want dat kan in Jemen niet.

Vind je je werk zwaar?

Nee, ik ben blij dat ik wat voor de bevolking van Jemen kan doen. En dat ik samen met mijn collega's de solidariteit die de Jemenieten voor elkaar voelen kan versterken. Dat gebeurt bijvoorbeeld in een dorp in de regio Sa'ada, waar de inwoners vluchtelingen opvangen. Wij geven eigenaren van waterputten een vergoeding, zodat ze daarmee bijvoorbeeld brandstof kunnen kopen voor het oppompen van water. Dat belandt in grote tanks die op elke straathoek te vinden zijn. Iedereen, dorpelingen en vluchtelingen, kan daaruit water tappen.

Blijf je voor UNICEF werken?

Absoluut. Het is een bijzondere organisatie. We overleggen de ene dag met ministers en de andere dag regelen we in een dorp de wateraanvoer. Het is uniek dat UNICEF toegang heeft tot mensen op alle niveaus en daardoor heel veel kan bereiken.

Marije Broekhuijsen

Marije Broekhuijsen: "Sinds april is in een groot deel van Jemen een staakt-het-vuren. Ik voel me meer ontspannen dan pakweg een halfjaar geleden."

Gerelateerd aan dit onderwerp