Op de vlucht voor Boko Haram

5 juni 2015

Het is 4 uur 's middags in het Dar es Salaam kamp in Baga Sola, Tsjaad. Dat betekent: tijd voor voetbal! Als de slopende hitte van de zon eindelijk afneemt, komen jongens van alle leeftijden samen om een potje te voetballen. 

Als de slopende hitte van de zon eindelijk afneemt, komen jongens van alle leeftijden samen om een potje te voetballen. Als de jongens achter de zwart-witte bal aanrennen, wordt de werkelijkheid even vergeten. Want de werkelijkheid is dat ze uit hun eigen huis zijn weggejaagd door Boko Haram.

"Ze noemen me Neymar"

Peter (15) is één van de voetballende jongens. Hij is klein voor zijn leeftijd, maar heeft een groot karakter. "Ze noemen me Neymar", zegt hij trots. "En dit is mijn vriend Mohammed, ze noemen hem Messi." Peter en Mohammed zijn meer dan vrienden; ze zijn als broers. Onafscheidelijk. Ze lopen samen naar school, halen samen water, koken samen, en niet te vergeten, ze voetballen samen. Ze zijn hier allebei zonder familie. Door de chaos van de aanvallen van Boko Haram zijn ze hun familie kwijtgeraakt. In totaal zijn er 126 kinderen zonder familie in het kamp.

Veel kinderen zijn getraumatiseerd

Peter vertelt zijn verschrikkelijke verhaal hoe hij vanuit Nigeria hier terecht is gekomen. Om 4 uur 's ochtends schrok hij wakker door het geluid van schoten, en hij vluchtte samen met zijn buren naar Baga, in de hoop daar veiligheid te vinden. Maar ook daar troffen ze Boko Haram, dus vluchtten ze richting Doro, waar ze in een boot terecht kwamen die hen naar Tsjaad bracht.

"Veel kinderen die hier komen zijn getraumatiseerd door het geweld dat ze hebben gezien en meegemaakt. Ze eten niet en ze slapen niet, en sommigen kunnen er niet eens over praten", zegt Claude Ngabu, directeur van het UNICEF veldkantoor in Baga Solo. Dankzij de kindvriendelijke ruimtes hebben de kinderen de kans om met hulpverleners te praten. Ook spelen ze veel spelletjes en voetbal. De hulpverleners proberen zo veel mogelijk kinderen weer te herenigen met hun familie.

"Als God het wil, ga ik terug"

Dankzij dit programma is de familie van Peter gevonden. "Ik heb ze gebeld. Ze waren erg blij dat ik hier in Dar es Salaam ben, en dat ze me niet hebben gedood", zegt Peter. Hij belt nu regelmatig met zijn familie. "Ik mis ze, en ik ben nu niet gelukkig", zegt hij. "Maar als God het wil, zal ik terug gaan en hen weer zien". Maar vanwege het aanhoudende geweld is het nog niet veilig genoeg voor Peter om weer terug te gaan naar zijn familie. Daarom gaat hij nu naar een tijdelijke school in het kamp. Peter is één van de weinige kinderen in het kamp die al eerder een vorm van onderwijs hebben gehad. De meesten hebben alleen les uit de Koran gekregen, of helemaal geen onderwijs. Peter is erg eerlijk over zijn opties, want hoewel hij erg graag weer bij zijn familie wil wonen, wil hij ook zijn school afmaken. Dat zal niet makkelijk zijn bij zijn ouders vanwege het geweld en de armoede.

Gerelateerd aan dit onderwerp