‘Vrede is het enige dat ik wil’

14 april 2014

'Telkens als ik mijn ogen sluit, zie ik verschrikkelijke dingen voor me. Ik zie nog steeds gewapende mannen die mensen doodschieten. Het lijkt wel als de dag van gisteren. Ik ben bang om mijn ogen te sluiten of zelfs te gaan slapen, omdat ik dan alle slechte dagen weer herleef.' 

Ik heb vaak nachtmerries door alle verschrikkelijke dingen die ik heb gezien. Dan word ik 's nachts schreeuwend wakker. Ik dacht dat ik de enige was die hier last van heeft, maar soms hoor ik mijn broers en zussen ook schreeuwen. Maar niemand wil over hun nachtmerries praten, waarschijnlijk omdat niemand herinnerd wil worden aan die verschrikkelijke dagen en nachten.

Voordat we uit Bor ontsnapt waren, heb ik veel mensen gezien die vermoord werden, waaronder ook mijn familie. Huizen werden verbrand en overal lagen dode lichamen van mannen, vrouwen en kinderen. Mijn familie en ik zijn naar het bos gevlucht waar we zeven dagen lang zijn gebleven. We liepen elke dag langs de rivier op zoek naar een veilige plek. Dit waren de zwaarste zeven dagen van mijn leven. Er was geen schoon water in het bos en het gras was zo lang en scherp dat het in onze voeten sneed. Ik heb er nog steeds littekens van. We waren altijd bang voor slangen, die op de loer lagen in het moeras. Voedsel was een luxe. Niemand durfde er zelfs maar over te praten. We aten af en toe vruchten, maar we hadden soms ook dagen achter elkaar helemaal geen eten.  
Maar na zeven dagen konden we gelukkig mee op een boot van Bor naar Mingkaman. We wisten niet wat we konden verwachten, maar we moesten gewoon weg uit het bos. Het verdriet was op alle gezichten af te lezen, toen we onze woonplaats moesten verlaten. Maar niemand sprak erover, iedereen was stil.

Het is nu twee maanden geleden dat we hierheen gevlucht zijn. Het leven in Mingkaman is niet heel makkelijk, omdat we in een tijdelijk kamp wonen. Maar ik vind het fijn, omdat ik me veilig voel. Ik mis mijn thuis, familie en vrienden in Bor heel erg en ik weet niet of zij daar nog zijn of nog leven. Ondanks de veiligheid, is het leven hier zwaar. Er zijn geen scholen, geen ziekenhuizen en we hebben vaak geen eten. Onze ouders hebben geen werk.  Als het regent is het helemaal erg, want dan staat het hele kamp onder water.

Er zijn avonden dat ik mijn moeder hoor huilen, maar ik weet niet hoe ik haar moet troosten. Ik zou haar graag een knuffel geven, haar tranen weg vegen en zeggen dat alles wel goed komt. Maar ik weet dat dat niet waar is en ik weet niet eens of het leven ooit weer zoals vroeger wordt. Het doet me pijn als ik haar hoor huilen en zie dat mijn vader verdrietig voor zich uit kijkt. Ik mis de vreugde en het gelach dat we ooit samen deelden. Als ik naar mijn broers en zussen kijk, zie ik alleen maar angst. Ondanks dat we veel mensen hebben verloren, ben ik blij dat mijn gezinsleden allemaal nog bij elkaar op één plek kunnen zijn. Ik heb hier kinderen ontmoet die alles en iedereen verloren zijn. Niemand die voor hen kan zorgen, omdat hun families vermoord of ergens anders zijn.

Ik ben pas twaalf, er is weinig wat ik kan doen om mijn situatie te veranderen, maar onze leiders kunnen dat wel. Zij kunnen onze toekomst verwoesten, of juist opbouwen door te investeren in de kinderen van Zuid-Soedan. Dit kunnen ze doen door onderwijs, gezondheidszorg, maar vooral door vrede. Ik wil weer een normaal leven leiden. Ik wil geen slapeloze nachten meer, waarin ik droom over wapens en andere nare dingen. Ik wil een veelbelovende toekomst voor mijzelf, mijn familie en mijn land. Het enige dat ik wil is vrede!'

Garang

Garang is een 12-jarige jongen uit Zuid-Soedan. Hij heeft verschrikkelijke dingen gezien en meegemaakt. 'Ik ben pas twaalf, er is weinig wat ik kan doen om mijn situatie te veranderen, maar onze leiders kunnen dat wel. Zij kunnen onze toekomst verwoesten, of juist opbouwen door te investeren in de kinderen van Zuid-Soedan. Dit kunnen ze doen door onderwijs, gezondheidszorg, maar vooral door vrede. Ik wil weer een normaal leven leiden. Ik wil geen slapeloze nachten meer, waarin ik droom over wapens en andere nare dingen. Ik wil een veelbelovende toekomst voor mijzelf, mijn familie en mijn land. Het enige dat ik wil is vrede!'  

Zuid Soedan